Getuigenissen

Hieronder volgen verschillende getuigenissen van mensen die begeleid werden met Eye Movement Integration. Sommige getuigenissen zijn anoniem. Andere getuigen vinden het belangrijk hun naam onder hun getuigenis te plaatsen. De getuigenissen zijn op precies dezelfde wijze weergegeven, zoals ze werden opgemaakt. Ze zijn niet aangepast of herschreven. Met deze getuigenissen wil ik natuurlijk de waarde en efficiëntie van Eye Movement Integration aantonen. Belangrijker nog is dat mensen zich kunnen herkennen in bepaalde getuigenissen en niet langer in de kou blijven staan met hun emotioneel lijden.

Nathalie Joos

Voor de derde keer ben ik begonnen met EMI. De vorige twee keer ben ik te vroeg gestopt. Ik voelde me goed en vond het niet meer nodig om te komen. Maar … op een dag werd ik ziek, heel ziek. Zweten, misselijk, beven, … Ik voelde me enorm bang! Ik dacht dat ik doodziek was , maar de huisarts zei dat ik een klein “paniek aanvalletje ” had gekregen. Die paniekaanvallen kwamen meer en meer voor, tot ik niet meer buiten durfde komen. Ik was constant bang. Van wat ? Ik had geen idee. Ik ben terug gaan aankloppen bij Fil. Na een paar sessies voelde ik mij iets stabieler worden. Ik kon bijvoorbeeld eens naar de supermarkt zonder doodziek te zijn van de angst. Stap voor stap ontdekten we samen vanwaar de angst kwam. Zo absurd wanneer “je franc valt” en je de angsten plots kan linken aan herinneringen.

Deze keer heb ik de sessies vol gehouden. In het begin was ik zo afhankelijk en telde ik de dagen af om terug naar Fil te komen. Stap voor stap voelde ik mezelf sterker worden en zelfstandiger. Nu heb ik alle trauma’s kunnen plaatsen. Ondertussen het ik een diploma meer op zak, een nieuwe job, een huisje gekocht met m’n vriend. Ik ben zelfs naar Turkije geweest zonder angst!

Ik geniet nu van de kleine dingen in het leven en ben terug wie ik ben. Een vrouw die gelukkig is, die zin heeft om te leven, die met plezier gaat winkelen. Eentje die voor de mooiste en oudste voetbalclub van het land supportert en vooral … Eentje met een attitude. :-)

Merci Fil ! Voor alles !!

Nathalie Joos

Inne

Mijn jacuzzi van verdriet, het bad waar ik zo graag in vertoef. Het warme water en de spirituele geuren geven me comfort en geborgenheid. Het houdt me vast. Niets liever wil ik dan hier in blijven zitten; mijn benen opgetrokken, mijn hoofd tussen mijn knieën en laat dan de warme bubbels maar tegen me gutsen als troostende schouderklopjes.

Als een koude emmer water in “mijn” warme bad. Via een EMI techniek word ik teruggebracht naar de ontnuchtering als ijskoud water.

En daar zit ik dan, ik ben terug, in het zeteltje tegenover Fill, die nog steeds doorgaat met de EMI techniek. Ik zie het licht dat binnenvalt via de grote ramen.

En zo gaat het, dit moment zal ik moeten vasthouden, want de komende dagen zal ik vechten en aanvallen. Ik zal het gaan opzoeken en uitdagen voor een duel. Ik zal het lief willen hebben en verafschuwen. Het zal me komen opzoeken, vermomt en volledig onherkenbaar. Het zal komen in de vorm van geliefde en ook dan zal ik het aanvallen. Het verdomde zwarte gat, “mijn” bad vol warme tranen.

Dit is (was) mijn gevecht. Ik ga nog steeds bij Fill. Ik heb nog niet gewonnen maar de donkere ruimte wordt gevuld met licht. Het is een waar en reëel gevecht maar het loont. Je breekt af wat je niet wil zijn (het moeilijke gedeelte) en jij, de ware jij, de “echte” jij, die komt vanzelf te voorschijn. Eindelijk heeft wat een ander me heeft aangedaan geen vat meer op me. Ik heb een spinnenweb aan trauma’s opgelopen, van aanranding door mijn broer tot kleinering door een tante, met alle gevolgen van dien.

Ik heb jaren lang praatsessies gevolgd. Telkens weer voelde ik me een stukje ellende bij elkaar, net goed genoeg om mezelf tot bij de therapeut te sleuren die me dan weer oplapte om na een poosje daar weer te staan als een stukje ellende.

Fill stelde me EMI voor. Hij raadde me aan hier goed over na te denken want dit kon mijn leven op z’n kop kon zetten. Ik heb de tijd genomen en het enige dat ik me kon bedenken was “dan is dit net wat ik nodig heb”.

Zo ben ik aan de therapie begonnen. En of dat het mijn leven op zijn kop heeft gezet! Eindelijk kon ik mezelf tonen en wist ik dat ik de moeite waard was om voor op te komen. Als een ander dat niet voor mij deed, tja dan doe je dat zelf. Grote stappen heb ik genomen. Grote stappen waren ook nodig om mezelf de juiste rol toe te eigenen i.p.v. een rol aan te nemen die me werd opgelegd.

Mijn trauma’s hebben vele wegen genomen, op verschillende manieren uitte het zich: de boosheid, het verdriet, de pijn, het onbegrip... Het moest ergens naartoe en als je de oorzaak niet kan oplossen, dan probeer je het symptoom aan te pakken: de woede uiten, de pijn drogeren, het onbegrip ontwijken, in het verdriet baden... Het wordt een deel van je, het vormt je persoonlijkheid, “zij” vormden je persoolijkheid.

Door EMI pak ik de oorzaak aan en hoef ik geen symptomen meer de bestrijden. Mijn leven krijgt vorm. Er is rust.

anoniem Antwerpen

Bij het onverwacht overlijden van mijn moeder bleef ik ontredderd en diep bedroefd achter. Onbegrip en ongeloof waren groot. Ik was bezorgd over de invloed van mijn verdriet bij de opvoeding van mijn kleine dochter en bij het uitvoeren van mijn job, waar ik in direct contact sta met gezinnen. Het was daarom dat ik contact nam met Fil Kerremans.

Bij het eerste contact stond ik open maar had een grote verwachting naar het verdere verloop van een begeleiding. Ik had in het verleden al een korte therapeutische ondersteuning genoten, waarbij praten en luisteren het grootste onderdeel vormden. Daar bleef ik soms een beetje op mijn honger zitten.

Na een verkennend gesprek, sprak Fil over EMI, een techniek die door gemaakte oogbewegingen, emoties en gedachten die ver weg in ons geheugen (hersenen) opgeborgen zitten, weer aan de oppervlakte brengt. Ik begreep: wanneer alle informatie “weer” actueel wordt, kan verwerking gebeuren. Ik kreeg duidelijke informatie en mijn vragen werden beantwoord. Ik was wat sceptisch maar wilde toch proberen. Er werd samen beslist hoe we verder praktisch te werk zouden gaan. Alvorens we van start gingen werd me ook een ontspanningsmethode toegelicht en kort toegepast. Uit een vragenlijst die vooraf wordt overlopen om je mentale toestand te peilen, bleek een mate van onrust, angst, woede en verdriet.

De eerste sessie bracht een zeer intens verdriet naar boven. Het was niet gemakkelijk om tijdens de oogbewegingen met geopende ogen, de pijnlijke situatie voor te stellen. Toch de beelden met daarbij horende emotie kwamen ongecensureerd binnen. Niet echt angstig voor mij, wel erg hevig. Ik voelde ook mijn lichaam fysiek reageren. Er werd mij ook gevraagd om te beschrijven wat ik voelde. Wanneer ik dreigde te blokkeren in deze emotionele fase, hielp de therapeut me door een vooraf afgesproken, veilig beeld of plaats, voor te stellen. Het bracht rust. Een intens verdriet bleef echter als een jas om mij hangen. Nadien voelde ik mij moe. Bepaalde gedachten en herinneringen bleven de week nadien doorkomen. Ik had geen nachtmerries. Ik vond het niet gemakkelijk om de ontspanningsoefeningen toe te passen.

Bij de tweede keer merkte de therapeut reeds verschuivingen in de bevraging van verschillende emoties op. Zelf had ik hiervan geen besef. Reeds bij deze tweede keer kon ik de beelden en gedachten scherper en zuiverder vasthouden, maar ook nu voelde ik onstuimig verdriet. Ik werd gewaar hoe mijn keel werd dichtgeknepen, hoe mijn adem stokte, hoe mijn hoofd beklemd aan voelde. Op het moment van dit gebeuren onderging ik en stond niet stil bij het verwerken van mijn verlies. Ik voelde mij steeds ondersteund en begeleidt door mijn therapeut. Ik had geen enkel moment waarop ik dacht; ik wil dit "proces" stoppen.

Er volgden nog enkele sessies, soms met een interval van twee weken. Ik voelde het verdriet telkens opnieuw maar het voelde minder scherp. Ik voelde hoe ik steeds rustiger werd bij de opgeroepen beelden, diezelfde die mij in het begin zo overstuur maakten.

In een termijn van drie / vier maanden kreeg ik mijn intens verdriet onder controle. Thuis kwam er af en toe wel eens een moeilijk moment, alsof de therapie doorwerkte. Ik kan niet goed inschatten welk deel mijn werk is en welk de therapie/ therapeut. Wat telt is het resultaat, dat voelt goed. Het is niet enkel tijd die wonden heelt, je moet door pijn heengaan. Ik voel met momenten nog gemis maar het verdriet heeft en krijgt een plaats. Eye Movement Integration heeft voor mij gewerkt.

Nathalie Joos

Ik zal eerst de reden vertellen waarom ik naar Fil Kerremans ben gekomen. Ik ben nu 18 jaar en toen ik 8 jaar was, ben ik mijn papa verloren. Hij was vermoord in Ierland.

Op het moment dat ik dit hoorde drong het niet echt door tot mij. Een paar jaar later toen ik over de speelplaats liep besefte ik plots dat papa echt dood was en drong het volledig tot mij door. Al die jaren ontkende ik dit en dacht ik dat papa mij ooit kwam zoeken.

Buiten dit gemis kon ik ook niet meer functioneren; school ging achteruit, ik was altijd zeer emotioneel en mijn gemoedstoestand wisselde constant zonder reden. Ik ben dan vorig jaar zelfverdediging gaan doen en het emotionele ging hierbij echt niet samen.

Toen ik uiteindelijk bij Fil Kerremans terecht kwam, was ik bang. Niet van Fil, maar van de therapie. Bij therapie dacht ik meteen aan iemand die zot is.

Toen Fil zich voorstelde, vertelde hij me meer over de therapie. Eerst leek de therapie onduidelijk en ik geloofde er echt niet in. Door het beseffen dat papa dood was, verloor ik heel mijn geheugen. Niets kon ik mij herinneren. Ik dacht dat ik hier nooit van ging af geraken.

Na een paar keer therapie herinnerde ik mij kleine dingen en nu herinner ik mij papa weer deels. En het belangrijkste; ik lach alle dagen i.p.v. alle dagen te wenen.

Marc Bernaerts

Na het overlijden van mijn vrouw ben ik naar een praatgroep geweest. Na twee a drie keer voelde ik met beter. Na verloop van tijd hielpen deze babbels niet. Het ging de verkeerde richting op met mij. Ik werd depressief, down en agressief tegenover andere mensen. Bovendien vond ik het moeilijk om iets te durven zeggen tegen mensen. Ik voelde verdriet vanbinnen en kon dit niet uiten.

Ik was benieuwd, nieuwsgierig toen ik hoorde van Eye Movement Integration. Het klonk me niet meteen bekend in de oren.

Vanaf de eerste sessie voelde ik me goed in men vel. De eerste keer was emotioneel zwaar. Dan is er een emotionele verandering geweest, een klik. En begon ik me te richten op al het positieve en op al de mooie herinneringen.

Na drie sessies voelde ik me stabieler worden. Ik liet me niet meer zo snel van de kaart brengen. Ik kom nu uit voor mijn mening. Ik voel me goed. Ik help mensen. Ik kom voor mezelf op.

Eye Movement Integration moet meer bekendheid krijgen bij de mensen. Ik ben er echt content van dat het mij heeft geholpen. Fil is een rustig persoon, straalt zelf rust uit. Dit maakt dat je rustig tot je verhaal kan komen.

Anoniem (40 jaar)

Hoe beginnen we hieraan?

Tot mijn 12de hadden wij, mijn broer 15 jaar, mama en papa een sprookjesleven! Gelukkig gezin! En dan begon alle ellende. Mijn pa werd na 17 jaar huwelijk verliefd op mama haar beste vriendin. Het einde van het sprookje en begin van de HEL !

Ik was een kind, vrolijk, mooi, lief en slim. Ik wou verder studeren. Ik wou vee-arts worden. Toen papa thuis wegging verloor ik in één slag het huiselijke familiale gevoel.Mijn pa was niet alleen weg, ook mama verzonk in haar eigen wereld en mijn broer was heel snel verslaafd geraakt aan hard drugs.

Ondertussen probeerde ik wel hard en blij te zijn. Ik was bijna 15 jaar en iedereen van het gezin deed wat hij of zij wou. Het ontbrak er dan ook niet aan dat ik als 15 jarige ook begon met drugs. Het spuiten van drugs, pff. Wie zag je? Niemand!

Na een tijdje was dit samen met mijn broer, neef en mijn 1ste relatie, Chris. Een relatie waarin ik werd mishandeld, zowel fysisch als lichamelijk. Altijd verstopt en verborgen, zodat niemand(weeral) zag wat ik doormaakte.

Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, stopte ik met drugs!

Mijn wereldwonder werd geboren. Ik was 20 jaar, was veranderd maar Chris bleef schizofreen!

Om die reden besloot ik toen mijn dochtertje 2 maand was om te vluchten, ver weg. Het werd mijn vaderland, Griekenland.

Daar leerde ik mijn 2de vriend(man) kennen. Na getrouwd te zijn, ontdekte ik echter dat ook hij verslaafd was en zo rolde ik er terug in. Snel terug verslaafd. Toch bleef ik een zeer goede mama. Altijd zorgen voor mijn kindje. Alleen, want ik was en bleef alleen voor mijn kindje. Geen man meer. In mijn opvoeding was ik echt - al zeg ik het zelf - de perfecte mama!

Spijtig genoeg bleef ik(verstopt,verborgen voor de buitenwereld) verslaafd. Dat heb ik 17 jaar volgehouden.

Mijn broer was na 10 jaar gebruik gestopt. Hij heeft een vrouw en een zoon, maar psychologisch is hij een wrak.

Dat niks of niemand dit ooit geweten of gezien heeft, begrijp ik echt niet en zal ik nooit begrijpen!

Toen ik er eindelijk een punt achter mijn druggebruik zette en clean werd was ik 30 jaar. Ik heb lang afgezien maar het was me gelukt. Ik zag de wereld eindelijk zonder drugs.

Daarna werd ik ziek, hepatitis C. Ik kreeg chemo, verloor men haar maar vocht terug. Alleen maar voor mijn dochter, want het was heavy!

Ik genas, joepie, oef!

Een jaar later brak ik mijn knie, 4x geopereerd op twee jaar. Geen lachertje, zene.

Ondertussen woonde ik al 13 jaar terug in België, en zat al 13 jaar thuis. Thuis door de ziekte. Thuis om mijn dochter op te voeden. Dat is me goed gelukt. Ze is nu afgestudeerd en mijn beste vriend!

Toen begon de andere miserie. Ik verloor 6 mensen op vier jaar. Jonge mensen, waaronder mijn beste vriend. Toen pas kreeg ik de klop. De break-down. De finale klap van 25 jaar miserie, angst, verdriet en het gevoel van alleen op de wereld met mijn dochter!

Dat was mijn klop. Tijd op iets te doen. Hulp zoeken. Ik voelde enkel maar verdriet. Mijn zelfvertrouwen was ik al 25 jaar kwijt, maar mijn lach nooit ...en nu had ik dat zelfs niet meer.

Ik zocht en vond hulp. Ik vond die bij Fil Kerremans. Hij doet aan Eye Movement Integration of EMI. Het is een harde en hevige therapie. Soms wou ik opgeven. Soms wou ik wenen. Soms was ik totaal verward. Het is hard maar doeltreffend! Heel doeltreffend!

Nu zijn we één jaar verder en ik begin na 25 jaar eindelijk terug zelfvertrouwen te hebben. Ik vind gewoon mij terug. Ik durf nee te zeggen. Te reageren, naar mij te zien, te houden van en te zien: 'hé, ik sta ook op deze aardbol en niemand is beter of slechter dan mij.'

25 jaar heeft dit geduurd. 25 jaar leefde ik voor alles en iedereen. 25 jaar lang alle trauma's verstopt en verzwegen. 25 jaar lang was of ben ik vergeten dat ik leefde. Maar nu werk ik keihard. Ik heb mijn lach terug. Ik voel me ook mens van deze wereld. Ik durf terug buiten te komen, onder de mensen. En dit allemaal dankzij Fil Kerremans en Eye Movement Integration.

Dank u wel. Anoniem.

Anskar Marijnissen (38 jaar)

Hier mijn relaas over mijn ervaring met EMI

Net zoals velen gebukt gaan onder de mindere opvoedkundige kwaliteiten van hun ouders. Zo onderging ik er ook, vrij onzichtbaar voor mezelf.

Maar schuldgevoel- angsten- kritiek- zelfwaarde- bestaansrecht zijn een leidraad die steeds dezelfde vragen en situaties terug deden voorkomen. Dit resulteerde in down zijn, me terug trekken geen contacten aangaan en isolatie.

Ontsnappen bleek onmogelijk, erover praten werkte verlichtend en inzichtelijk.

Maar, de gevoelens bleven rotsvast overtuigd. Zij waren als het ware een deel van het zelf geworden. Van wat je voelt/denkt dat je maar bent.

Ik hoorde van Eye Movement Integration. Het het voorstel om EMI te proberen, had weinig tegenstanders.

Eens ik had aangenomen dat al die kleine trauma's, 1 groot trauma was. En dat ook vele trauma's werkbaar zijn voor EMI, blijkbaar. Cynisch als ik was.

Hoe was mijn ervaring met EMI ?

Bizar is eigenlijk wel een goed woord.

Geleide oogbewegingen, en dan cognities, gevoelens, lichamelijke reacties en emoties ophalen.

Ik kon er niet echt geloof aan hechten, maar baadt het niet dan schaad het niet. Wat had ik te verliezen, toch. En, ik was benieuwd.

Mezelf verbinden met de verschillende traumata uit men verleden was zwaar en heftig. Naast het verbinden met authentieke ervaringen, toverde men brein ook enkele symbolische projecties te voorschijn. Ik zie mezelf nog op een lantaarnpaal zitten met twee reuze insecten eronder. En, ik vond er samen met begeleiding projecties van angst, schuldgevoel en bestaansrecht.

Allemaal redelijk bizar.

En toch voelde ik in de komende weken dat die gecopuleerde gevoelens, plaats vrij maakte voor een ander soort gevoel of bewustzijn. Opdat die gevoelens van angst, schuldgevoel, bestaanrecht zich op sommige terreinen begonnen aan te passen. Aan wat ik dacht wat ik was. Het veranderde, en dit door Eye Movement Integration.

Nogmaals bedankt voor jou kwalitatieve hulp, het heeft me echt allemaal heel goed gedaan. En dat is behoorlijk fijn!

Anskar Marynissen

Anoniem. A.B. 50j.

Mijn probleem was dat ik moeilijk “nee” kon zeggen. Als iemand iets vroeg was ik bang af te stoten of te kwetsen en dus zei ik: “Het is goed, ik zal het wel doen”.

Weliswaar moet je niet altijd nee zeggen in het leven. Soms moet je compromissen sluiten. Maar als men weet dat je te gemakkelijk bent, dan verkrijgen mensen soms dingen van jou die je eigenlijk niet wil. Soms spelen ze het spel subliem en misbruiken ze je. Hierdoor verlies je respect. Ik kon uiteindelijk niet de weg bewandelen die ik zelf wou en had het gevoel dat ik werd geleefd. Zei ik toch “nee”, dan had ik achteraf veelal schuldgevoelens.

Door een toeval kwam ik in contact met Fil Kerremans. Hij vertelde me over de therapie: Eye Movement Integration. Hij zei me dat het mij wellicht kon helpen. Aanvankelijk stond ik hier sceptisch tegenover. Ik dacht dat mijn probleem mijn manier van handelen was, het in mijn aard lag, eigen was aan mijn zijn.

Op het moment dat het weer eens de spuigaten uitliep heb ik terug contact met Fil opgenomen. In onze gesprekken in de daaropvolgende weken heeft hij situaties uit mijn verleden terug naar boven gebracht. Hij heeft me geconfronteerd met dingen die ik bijna was vergeten en die ik toen als heel pijnlijk had ervaren. Stap voor stap heeft hij de verdoken trauma’s en schuldgevoelens die ik hieraan had overgehouden ontzenuwd.

Dank zij deze therapie, heb ik mijn leven terug op orde gebracht. Ik voel mij nu rustiger wanneer ik beslissingen neem. Ik ben een vrijer mens. Dit is een mooie toegevoegde waarde.